.....   .... ...................................     ....
 






                     
                       
  .....                  
                       
                       
     












 





    .........................................
                       
                       
   


               
 
 
 
 

ONZE TIJD
een artikel uit 1850







 
         

.

               
           
      In 1850 verscheen in het blad ONZE TIJD een artikel over Alexandre Dumas. Het stuk getuigt van een zeer slechte gezindheid tegenover de schrijver en is duidelijk geïnspireerd op de hetze tegen Dumas die Eugène Mirecourt en zijn volgelingen in Frankrijk voerde. Mirecourt solliciteerde bij Dumas als literairmedewerker maar werd afgewezen. Uit wraak startte hij een lastercampagne. Hij verspreidde een smaadschrift waarin Dumas beticht werd van plagiaat, bedrog en uitbuiting (Fabrique des Romans; Maison Alexandre Dumas & Cie, 1845). De snelle opkomst van Dumas, zijn mateloze populariteit en zijn vernieuwingsdrift bezorgden hem afgunst onder een aantal minder fortuinlijke tijdgenoten. Deze grepen dan ook dankbaar de mogelijkheid aan hem in een kwaad daglicht te stellen. Dit heeft in Frankrijk geleid tot een polemiek waarvan de rijkwijdte over de landsgrenzen heen ging. Het artikel in ONZE TIJD is daar een fraai voorbeeld van. De acties van Mirecourt en zijn aanhangers hebben overigens geen invloed gehad op de populariteit van Dumas. Het pamflet was een al te persoonlijke aanval en miste het raffinement om geloofwaardig te zijn. Bovendien spande Dumas een rechtszaak aan die hij glansrijk won. Mirecourt werd veroordeeld tot twee weken gevangenisstraf en tot het publiceren van het vonnis in de dagbladen  
  Met het Nederlandse artikel in ONZE TIJD schaarde de redactie van dit
blad zich niettemin aan de zijde der kwaadsprekers. Het artikel staat bol van de fouten, bevat talloze insinuaties, aantijgingen en zelfs racistische uitlatingen. De vooringenomenheid en het absolute gemis aan objectiviteit waarvan ONZE TIJD in deze kwestie blijk geeft wekt bevreemding; het is een serieus tijdschrift met encyclopedische pretenties. Mogelijk dat de levenswandel van Dumas en de aard van zijn geschriften hier te lande kwaad bloed zette. Dumas was een levensgenieter die geld en vrouwen verslond, een republikein die de revolutie niet schuwde en zijn werken vertoonden anti-clericale tendensen. Het zal duidelijk zijn dat Dumas daarmee in bepaalde kringen niet werd gezien als een toonbeeld van fatsoen waarvan de werken tot lering en vermaak konden dienen. Zijn opvattingen botsten met de calvinistische, anti-revolutionaire en koningsgezinde kleinburgerlijkheid

Menno Walsweer

.

weergave van het artikel in

ONZE TIJD